http://www.wizards.com/magic/playmagic/whatcolorareyou.asp

http://onnachance.com/quiz/fae.htm

Η διαρκής τεχνολογική ανάπτυξη σε συνδυασμό με την ανθρώπινη απληστία οδήγησαν τον κόσμο στην καταστροφή. Μια καταστροφή που επήλθε μέσα σε 7 μέρες, που ονομάστηκαν οι επτά μέρες του πυρός. Ως επακόλουθο το οικοσύστημα της Γης άλλαξε. Ένα πολύ μεγάλο κομμάτι καλύφθηκε από πυκνή ζούγκλα γεμάτη τοξικές ουσίες και τερατώδεις μορφές ζωής. Τούτο έχρισε κατοικήσιμες για τους ανθρώπους ελάχιστες περιοχές που με τα χρόνια διαρκώς μειώνονταν κι αυτές. Αυτή η ζούγκλα ονομάστηκε «η θάλασσα της παρακμής»… Το μόνο που απέμενε πια σα δάδα ελπίδας ήταν μια προφητεία…

Χίλια χρόνια έχουν περάσει, λοιπόν, από τις “επτά μέρες του πυρός” και η ανθρωπότητα συνεχίζει τη ζωή της υπό τον κίνδυνο της “θάλασσας της παρακμής” -τόσο των τοξικών ουσιών που αυτή ελευθερώνει στο περιβάλλον, όσο και της διαρκούς εξάπλωσης της. Λύση δε φαίνεται να υπάρχει κι οι ελπίδες έχουν αρχίσει σιγά σιγά να θαμπώνουν. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, η κοινωνία οργανώνεται σε επαρχίες ανεξάρτητες μεταξύ τους που τις ενώνουν συμμαχίες και τις χωρίζουν πόλεμοι. Αλλά σε μια μικρή γωνιά του πλανήτη συνεχίζει να υπάρχει ειρήνη και ευημέρια. Αυτή η γωνιά είναι η “κοιλάδα του ανέμου”. Μια κοιλάδα πανέμορφη και καταπράσινη, που οι συνεχείς άνεμοι της θάλασσας προστατεύουν από τις τοξικές ουσίες της ζούγκλας. Ένας τόπος που μοιάζει με “Γη της επαγγελίας” για κάθε άνθρωπο, μέχρι… Μέχρι που στα εδάφη του συνθλίβεται ένα αεροπλάνο. Ένα αεροπλάνο το οποίο φέρει μαζί του έναν τρομακτικό δαίμονα!

Λέγεται ότι χίλια χρονια πριν η καταστροφή ήρθε από γιγαντιαίους δαίμονες φωτιάς κι ότι έπειτα από εκείνες τις εφτά μέρες όλοι οι δαίμονες νέκροσαν κι έπαψαν να υπάρχουν…

Από ότι φαίνεται όμως, ένας τουλάχιστον επέζησε και παρέμεινε σε νάρκη για χίλια χρόνια οπότε και τον “ξέθαψαν”!
Οι Τολμέκιοι -ένας πολεμοχαρής λαός- τον διεκδίκησαν για δικό τους, με την επιθυμία να τον χρησιμοποιήσουν εναντίον των αντιπάλων τους και εν τέλει ενάντια στην “θάλασσα της παρακμής”, πιστεύοντας πως έτσι θα την εξάλειφαν!
Από παιχνίδι της μοίρας ή της τύχης αυτός ο δαίμονας κατέληξε στην “κοιλάδα του ανέμου”. Επακόλουθο ήταν η κατάληψη της κοιλάδας από τους Τολμέκιους και η θανάτωση του άρχοντα της περιοχής.

Αυτή η ταινία σηματοδοτεί τη γέννηση ενός καινούριου Studio που επικεφαλή του είχε και συνεχίζει να έχει τον Miyazaki Hayao, τον άνθρωπο που είναι υπεύθυνος για το παρόν αριστούργημα. Το studio αυτό δεν είναι άλλο από το studio Ghibli. Επίσης, η τανία αυτή αποτελεί απόσπασμα ενός μεγαλύτερου “έργου” που πολλές φορές αναφέρεται ως “έργο ζωής” του Miyazaki. Μιλάμε φυσικά, για το ομώνυμο manga, του οποίου η συγγραφή-σχεδιασμός διήρκεισε 12 ολόκληρα χρόνια (1982-1994).

Η “Ναυσικά της κοιλάδας του ανέμου” είναι ένα αντιπολεμικό και οικολογικό παραμύθι. Προάγει με άκρως σαγηνευτικό τρόπο και τα δυο αισθήματα χρησιμοποιώντας ως δυνατότερο του χαρτί την ίδια την ηρωίδα… την πριγκήπισσα Ναυσικά. Μια νεαρή κοπέλα με δυναμισμό και θέληση για ζωή, γεμάτη ελπίδα. Μια νεαρή κοπέλα που αγαπά και κατανοεί το περιβάλλον, που το αποδέχεται και δεν πασχίζει να τ’ αλλαξει αλλά να ζήσει αρμονικά μέσα σ’ αυτό σαν κομμάτι του. Η ιστορία εκτυλίσσεται, λοιπόν, γύρω από αυτήν αφήνοντας, όμως, χώρο και για άλλους ήρωες, καθένας από τους οποίους αναπτύσσεται-ωριμάζει με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Η εξέλιξη των γεγονότων από την άλλη είναι κατεγιστική και ομαλή συνάμα.

Ο σχεδιασμός είναι ο κλασσικός του Miyazaki… Απλοϊκοί χαρακτήρες, χωρίς περιττούς καλλωπισμούς, κρύβοντας μια σοβαρότητα και αφέλεια μαζί που τους κάνει μοναδικούς. Εν αντιθέσει τα τοπία είναι μεγαλειώδη, γεμάτα λεπτομέρεια. Εδώ ο ρεαλισμός παντρεύεται με τον σουρρεαλισμό και δίνει μια πανδαισία σχημάτων και χρωμάτων δώρο για τα μάτια μας. Κάθε καρέ μοιάζει με ζωγραφικό πίνακα.
Το animation είναι, επίσης, πολύ καλό. Οι χαρακτήρες δένουν απόλυτα με το περιβάλλον τους κι οι σκηνές διαδέχονται η μια την άλλη με απόλυτη φυσικότητα.
Τελικά, όμως, ο μεγαλύτερος συνένοχος εδώ είναι η μουσική. Μια μουσική υπέροχη. Μια μουσική εκπληκτική. Μια μουσική που προσδίδει στην ιστορία ακριβώς αυτό που της χρειάζεται.

Αυτή η ταινία ήταν ένα από τα πρώτα anime που είδα! Ίσως να ‘ταν και το πρώτο! Ακόμη θυμάμαι πως με μάγευε η ιστορία της Ναυσικάς όταν καθόμουν σαν πιτσιρίκι και την έβλεπα. Έχω χάσει πλέον το λογαριασμό πόσες φορές την είδα!
Στα μικράτα μου με τραβούσαν τα χρώματα, η δράση και ο δυναμισμός της Ναυσικάς. Τώρα πια αυτό που με τραβά είναι τα νοήματα και η αλληγορία του σεναρίου. Πολλοί χαρακτηρίζουν τέτοια έργα ως “επιστημονικής φαντασίας” αλλά αν κάτσουμε και το σκεφτούμε λίγο θα δούμε ότι πρόκειται τελικά για το μονοπάτι προς το οποίο βαδίζουμε…

Ενώ η ανθρωπότητα βαδίζει, λοιπόν, το δικό της μονοπάτι εγώ έφτασα στο τέλος του δικού μου μονοπατιού και καλούμε να κάνω έναν συνολικό απολογισμό. Ε, λοιπόν, εδώ θα πω ότι κάποια πράγματα είναι υπεράνω βαθμολογιών και κριτικών κι η Ναυσικά του Miyazaki ανήκει ανάμεσα τους!

Επανδρώνεται, λοιπόν, ένα ισχυρό team με ονόματα όπως αυτά των Ozaki Tomomi στο character design, Furuhashi Kazuhiro στο direction, Michiru Oshima στη μουσική και Hiroshi Ohno στην καλλιτεχνική επιμέλεια…
Δίδεται ένα περιθώριο 24 επεισοδίων…

Η δράση μεταφέρεται στη μεσαιωνική Γαλλία, ένα βήμα πριν την επανάσταση…

Και ως πρωταγωνιστής επιλέγεται μια από τις πιο μυστηριώδεις προσωπικότητες της εποχής…

In the 18th Century, just before the French revolution, multiple religious cults of the dark side were engaged in secret maneuvers under the name of Revolution. “Le Chevalier D`Eon” (Knight D`Eon) a diplomat and a special agent working for Louis XV, is fighting against those cults, and also on a mission to find the killer of his own sister. A mysterious cult organization called “Rose Cross” stands in his way, using vicious powers to create a dark creature, “Gargoyle” to take over Europe.

Le Chevalier d`Eon, Charles de Beaumont, was a real-life diplomat and spy in 18th century Europe, most famous for being of questionable gender. D`Eon worked as a spy, politician and soldier for King Louis XV for many years, before returning to France during the rule of King Louis XVI. After his return to France he lived and dressed as a woman. It was not until his death that doctors confirmed that he was a man.

Ιστορία δεμένη με υπερφυσικά φαινόμενα…
Δολοπλοκίες συνυφασμένες με θρησκευτικές οργανώσεις…
Μια αλλαγή που θέλει να ‘ρθει αλλά που ακόμη στέκει και παρατηρεί από τη μικρή της γωνιά…
Τέσσερεις άνθρωποι που ψάχνουν τη λύση σ’ ένα κουβάρι με ερωτηματικά…
Μια ψυχή που δεν μπορεί να βρει γαλήνη…

Όλα αυτά παντρεύονται με μια σκοτεινή ατμόσφαιρα, που διαλέγει να προβληθεί μέσα από ένα εκπληκτικό animation και μια άκρως μεσαιωνική μουσική. Οι χαρακτήρες είναι βγαλμένοι λες από κάποια σελίδα σκονισμένου βιβλίου ιστορίας. Η πλοκή μοιάζει με πολύτιμο έγγραφο που όλοι θέλουν να μάθουν τι περιέχει αλλά οφείλει να παραμείνει μυστικό.

Αν, λοιπόν, θέλετε να δείτε κάτι σοβαρό…

Αν επιθυμείτε να γίνετε μάρτυρες μιας εποχής που ξεφτά πια σα θύμισα του παρελθόντος…

Αν το μυστηριώδες και το υπερφυσικό αποτελούν πόλους έλξης σας…

Δοκιμάστε το!!!

• Εδώ μπορείτε να βρείτε τα πρώτα 9 επεισόδια, σε άριστη ποιότητα από τους πολύ καλούς Shinshen!!
• Κι εδώ βρίσκονται τα opening και ending του τίτλου!!!

Καλή θέαση, λοιπόν…

Να ‘μαι πάλι… Κι αυτή τη φορά επιστρέφω με ένα ποίημα που ‘χα γράψει στα πλαίσια ενός παιχνιδιού που λέγεται Dungeons & Dragons. Ναι!! Έπαιζα κι εγώ κάποτε και μάλιστα για ένα σχετικά μικρό διάστημα διετέλεσσα και DM τρομάρα μου!! Σ’ αυτήν την φάση, λοιπόν, αποφάσισα να βάλω στην ομάδα μου ένα campaign βασισμένο σ’ ένα θρύλο του κόσμου που ‘χα δημιουργήσει!! Αλλά αφού ο κόσμος που παίζαν τα παιδιά ήταν αποκύημα της δικής μου φαντασίας the same went with the legend too… So this poem came out…

Ωδή Σε Εκείνον

«Ζω στο τώρα όσο υπάρχει τώρα.

Ζω στο μετά για να υπάρξει μετά.

Ζω στο πριν αφού υπάρχει πριν.

Κατοικία μου είναι η ζωή…

Η ζωή που ήταν, που είναι, που θα είναι.

Υπάρχω και δεν υπάρχω.

Περπατώ με τα πνεύματα του σύμπαντος.

Λυτρώνω τις ψυχές εκείνων…

Εκείνων που θα’ ρθούν κοντά σε με.

Ζω για να υπάρχουν…

Υπάρχουν για να ζω.

Όλα είναι κύκλος,

Ρόδα που γυρνά.

Κι όταν ο τροχός πάψει την κίνηση του

Τότε…

Θα υπάρξω…

Για μια στιγμή μόνο

Και μετά θα σβήσω!

Γιατί μοίρα μου είναι να διατηρώ

Μοίρα μου είναι να γίνομαι θυσία

Στον βωμό άλλων,

Για χάρη άλλων…

Όλα είναι κύκλος,

Ρόδα που γυρνά.

Κι όταν ο τροχός πάψει την κίνηση του

Τότε…

Θα’ ρθώ!

Θα ντυθώ σάρκα και αίμα

Θα περπατήσω μ’ εκείνους

Θα γελάσω μαζί τους

Θα χαρώ μαζί τους

Θα μεγαλώσω

Θα ωριμάσω…

Νιότη που χάνεται σα φύσημα ανέμου…

Θα φθαρώ…

Και λίγο πριν το τέλος

Θα γίνω και πάλι Ήρως!

Και θα πεθάνω!

Όλα είναι κύκλος…

Μη με ξεχνάς…!»

“What‘s your name boy?”
“Shinta.”
“Much too delicate a name for a swordsman. From now on your name will be Kenshin.”
“Kenshin…”

Ιαπωνία, 1866-1869… Μια περίοδος γνωστή ως Bakumatsu.
Τα πάντα βρίσκονται σε αναταραχή… Η εποχή των Tokogawa ζει τις τελευταίες τις στιγμές.
Από τη μια οι υπερασπιστές του shogun μαζί με τους Shinsen Gumi… Από την άλλη οι υπερασπιστές του αυτοκράτορα γνωστοί ως Ishin Shishi… Και στη μέση ο δυτικός κόσμος που πλησιάζει…
Σε αυτή την Ιαπωνία ένας έφηβος επιλέγει να βοηθήσει τον κόσμο που υποφέρει με το σπαθί του παρά να ολοκληρώσει την εκπαίδευση του ως samurai. Γίνεται ένας από τους Ishin Shishi και είναι πλέον ένας Hitokiri, γνωστός ως Batousai. Ένα βράδυ στους δρόμους του Kyoto του επιτίθεται ένας εκτελεστής. Ενώ τον σκοτώνει εμφανίζεται μπροστά του μια μυστηριώδης κοπέλα. Το όνομα της Tomoe… Η γυναίκα που θα του σημαδέψει τη ζωή.
Δέκα χρόνια πριν ένα καραβάνι σκλάβων διανύει την επαρχία για να βρεθεί στον προορισμό του. Ανάμεσα στους σκλάβους βρίσκονται τρεις γυναίκες κι ένα παιδί…Ένα πεντάχρονο αγόρι. Το καραβάνι δέχεται επίθεση από ληστές και όλοι σκοτώνονται… Όλοι εκτός από το αγόρι. Σωτήρας του ένας samurai… Ο μελλοντικός δάσκαλος του στην τεχνική Hitten Mitsurugi…

Λίγα λόγια για ένα OVA που χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως το καλύτερο που έχει γυριστεί ποτέ για κάποια σειρά…

Πρόκειται για τον πρόλογο των TV series του Rurouni Kenshin. Δηλαδή, εδώ επισυνάπτονται τα chapters εκείνα του Rurouni Kenshin manga που μιλούν για το background του Kenshin και ανήκουν στον κύκλο Jinchuu. Ένας κύκλος που δυστυχώς δεν προστέθηκε ποτέ στην σειρά και υπάρχει μόνο στο manga καθώς και σε highlighted μορφή στο δεύτερο OVA-Seisouhen…

• Ξεκινώντας βρίσκουμε τον Kenshin ήδη μεγάλο και εν τω μέσω της Bakumatsu. Βλέπουμε το πρώτο συμβάν που τον στιγματίζει ως άνθρωπο. Μετά από αυτό το σενάριο κάνει ένα πισωγύρισμα και μας δείχνει πως ο Kenshin έφτασε να είναι αυτός που είναι. Η ιστορία επιστρέφει στην κανονική της ροή και παρακολουθούμε το δεύτερο συμβάν… Η συνάντηση με την Tomoe. Έπειτα ακολουθούν συγκεκριμένα γεγονότα που αναγκάζουν τους Ishin Shishi να εγκαταλείψουν το Kyoto και να κρυφτούν στις γύρω περιοχές. Ο Kenshin και η Tomoe παριστάνουν τους παντρεμένους και ζουν ήσυχα σε ένα αγροτόσπιτο… Η γυναίκα αυτή όμως κρύβει ένα μυστικό που θα σημάνει και την καταστροφή αυτής της γαλήνης. Και τελικά μια ουλή σε σχήμα Χ θα δημιουργηθεί στο αριστερό μάγουλο του Kenshin στοιχειώνοντας τον για πάντα…

Η ιστορία είναι δραματική. Ευθύς εξαρχής προσπαθεί να προάγει αυτό το αίσθημα. Από την άλλη, όμως, έχει και έντονο το ιστορικό στοιχείο. Μέσα από τα διάφορα sequel των screens μπορεί εύκολα ο θεατής να βγάλει τα συμπεράσματα του για την κατάσταση που επικρατούσε τότε στην Ιαπωνία. Πολλά από τα ονόματα που αναφέρονται αποτελούν επίσης ιστορικά ντοκουμέντα… Παραδείγματα αποτελούν οι Shinsen Gumi και οι δυο αρχηγοί τους Okita και Hajime Saito, καθώς επίσης και οι αρχηγοί των Ishin Shishi με χαρακτηριστικότερη τη φιγούρα του ηγέτη της επαρχίας Chosu. Θα χαρακτήριζα λοιπόν την όλη υπόθεση ως “μάθημα ιαπωνικής ιστορίας” επίσης.
Αλλά, όπως είπα στην αρχή το σενάριο μιλά για ένα δράμα. Σκοπός είναι να συγκινήσει κι όχι να περάσει γνώσεις! Το καταφέρνει?
Μπορώ να πω πως ναι! Και πολύ καλά μάλιστα!
Η ζωή ενός αγοριού που ξεκινούσε χωρίς κανένα μέλλον να βρεθεί σ’ ένα σκλαβοπάζαρο, η επίθεση των ληστών στο καραβάνι, η διάσοση του αγοριού από τον μελλοντικό του δάσκαλο, η επιλογή του εφήβου πλέον να πολεμήσει και να γίνει ο γνωστός Hitokiri Batousai, η συνάντηση του με την Tomoe, η ζωή τους μαζί και το σημάδι…
Όλα αυτά τα γεγονότα είναι μαεστρικά δεμένα μεταξύ τους. Το σενάριο δεν μπάζει από πουθενά. Βλέπουμε καταστάσεις να αναπτύσσονται και χαρακτήρες να εξελίσσονται με απόλυτη ομαλότητα. Κι αυτό που στο τέλος μένει είναι ότι “όλοι οι άνθρωποι έχουν τα προσωπικά τους πάθη και σε αυτή τη διαδρομή που λέγεται ζωή όλα είναι απρόβλεπτα και μπορούν να συμβούν…”

Μια τέτοια ιστορία, όμως, δεν θα μπορούσε να ‘χει το σωστό feeling αν ο σχεδιασμός και το animation δεν τύγχαναν της δέουσας προσοχής! Όλοι θυμάστε φυσικά -όσοι το έχετε δει τουλάχιστον- το στυλ που είχε υιοθετηθεί στην σειρά του ’96. Εκεί μιλούσαμε για έναν κλασσικό anime σχεδιασμό χωρίς πολλές πολλές λεπτομέρειες όσον αφορούσε τα χαρακτηριστικά και για ένα animation που εκτός ορισμένων περιπτώσεων στόχο είχε να δημιουργήσει ένα πιο ανάλαφρο κλίμα…

Εδώ, λοιπόν, έρχονται οι παραγωγοί και πατάνε πόδι λέγοντας: «Θέλουμε σοβαρότητα και αληθοφάνεια. Επίσης, θέλουμε μια σκοτεινή ατμόσφαιρα… Κάτι που θα αποπνέει το κλίμα της Bakumatsu. Πως θα το πετύχουμε?»
Και η απάντηση έρχεται μέσα από έναν λεπτομερή σχεδιασμό χαρακτήρων με όσο γίνεται πιο «πραγματικά» χαρακτηριστικά κι ένα animation που συνδυάζει αληθινά και ζωγραφιστά τοπία με μοναδικό τρόπο. Και το όλο σύνολο αποκτά ζωή και σχήμα χάριν σε μια κάμερα που «ξέρει» ποια γωνία να διαλέξει και σε ποια στιγμή. Επιπροσθέτως επιλέγονται σκούροι, αλλά όχι μουντοί, χρωματισμοί. Αυτό που κυριαρχεί είναι το μαύρο της νύκτας παντρεμένο με το κόκκινο της φωτιάς, και το λευκό του χιονιού δεμένο με το γκρίζο της σκιάς. Και πίσω από αυτούς τους κυρίαρχους κρύβονται χρώματα χρώματα χρώματα, μυριάδες άλλα χρώματα που γλυκαίνουν το μάτι και δίνουν μια αντίθεση που εντείνει ακόμη περισσότερο τη ζοφερή ατμόσφαιρα εκείνης της περιόδου.

Τι γίνετε, όμως, με τον ήχο???
Στην αρχή να την πω την αμαρτία μου φοβόμουν μην και τυχόν κάπου εκεί μέσα ξεμυτούσε κάτι σε jpop/jrock hit και ήξερα ότι αν όντως συνέβαινε θα ξενέρωνα άσχημα…
Μα αυτό που με χτύπησε ήταν απλά μια πανδαισία από μουσικά θέματα που δημιουργούν μια μοναδική ατμόσφαιρα. Δεν χρειάζονται και πολλά λόγια… Απλά αυτό… Η μουσική σέβεται απόλυτα το anime και την εποχή που αυτό αντιπροσωπεύει.
Ένα προς ένα τα κομμάτια αποτελούν δείγματα των ακουσμάτων του τότε. Νότες από παραδοσιακά και μη όργανα αυτής της χώρας κατακλύζουν το αυτί. Δημιουργούν ένα όνειρο ή μάλλον έναν εφιάλτη? Αυτό αφήνεται να το κρίνει ο θεατής… Πάντως ένα είναι σίγουρο. Ο συνθέτης ήξερε πολύ καλά τη δουλειά του. Δημιούργησε ακριβώς αυτό που έπρεπε ώστε να ντύσει μια Παλινόρθωση Meiji -ένα ακόμη όνομα που χρησιμοποιείται συχνά για την περίοδο που διαδραματίζονται τα γεγονότα- και μια ρομαντική ιστορία χωρίς να παρεκτραπεί σε υπερφύαλο μελοδραματισμό, αλλά δίνοντας ένταση και βάθος στην εκτύλιξη της ιστορίας.

Κάπου εδώ ας πω μια ιστορία…
…Πριν ένα χρόνο περίπου εμφανίστηκε στο σπίτι μου ένας φίλος μου κι όλο χαρά μου είπε “Φένια, Φένια σου έφερα να δεις ένα τέλειο anime!”. Το πήρα κι εγώ, το αντέγραψα και ξεκίνησα να το βλέπω… Το πιο γελοίο είναι ότι με την περιγραφή που μου ‘χε ρίξει το φιλαράκι μου -sorry παίδες αλλά δε θα την αναφέρω- χαμπάρι δεν είχα πάρει ότι μιλούσε για τον Kenshin! Και ξαφνικά ανοίγω να δω το OVA -σημείωση δεν ήξερα τί είναι OVA- και τί να δω?! Περιττό να πω ότι έπαθα ένα σοκ!
Αυτό ήταν το πρώτο fansubbed anime που είδα ποτέ μου και η αρχή του κακού…

Κι αν θέλετε να με ρωτήσετε αν τελικά μου άρεσε ή όχι… Θα σας απαντήσω ως εξής…
Μέσα από αυτό το OVA έζησα κι εγώ μαζί με τους ήρωες και πόνεσα μαζί τους. Το animation με μέθυσε και η μουσική με ταξίδεψε!
Κι ακόμη θυμάμαι την πρώτη μου αντίδραση όταν στην οθόνη μου έσκασε μύτη ο Kenshin… «Πως τον κάναν έτσι?! Αληθινή μεταμόρφωση!!!»

Εκτός, όμως, από αυτό -κάτι που κάθε προσεγμένο anime στην τελική μπορεί να σου αφήσει- αυτός ο τίτλος υπήρξε ο λόγος που ευαισθητοποιήθηκα απέναντι στον Ιαπωνικό πολιτισμό. Μπορεί να ακούγεται γελοίο αλλά ναι! Πριν δω αυτό το OVA γνώριζα ένα μεγάλο τίποτα για τον πολιτισμό και την ιστορία αυτού του λαού-έθνους. Αφού το είδα πήρα ένα μάθημα ιαπωνικής ιστορίας και κουλτούρας. Ένα μάθημα που φυλάω και θα συνεχίσω να φυλάω για πάντα -μεγάλη κουβέντα είπα τώρα, αλλά κάπως έτσι είναι.

Και έτσι απλά του δίνω ένα 10 με τόνο!

Το νικέλιο ήταν γνωστό από την αρχαιότητα. Πιο συγκεκριμένα ο Αριστοτέλης στο έργο του «Περί μετάλλων» αναφέρεται στον «ανίωτο (ανοξείδωτο) σίδηρο» και παρατηρεί ότι πρόκειται, σαφώς, για ένα διαφορετικό μέταλλο από τον σίδηρο ή τον άργυρο, το οποίο, μάλιστα, απαντά αυτοφυές σε ελάχιστες ποσότητες στην άμμο της κοίτης ποταμών της Μ. Ασίας. Η σύγχρονη, λοιπόν, αρχαιολογική έρευνα αποκάλυψε ότι στο Αφγανιστάν, τη Βακτριανή κατά τα αρχαία χρόνια, υπήρχαν νομίσματα από νικέλιο που χρονολογούνται κατά τον 3^ο αιώνα π.Χ., με παραστάσεις Μακεδόνων βασιλέων και ελληνικές επιγραφές.

Μολοντούτο, το μέταλλο δεν είχε αναγνωρισθεί. Κι έτσι, όταν, κάπου εκεί στον Μεσαίωνα Γερμανοί μεταλλωρύχοι αντιμετώπισαν προβλήματα κατά την κατεργασία του χαλκού, τα απέδωσαν στην παρουσία δαιμόνων, μια δεισιδαιμονία που είχε τις ρίζες της στην αρχαιότητα, όταν οι άνθρωποι πίστευαν ότι εισχωρώντας στα έγκατα της Γης ενοχλούσαν τις χθόνιες θεότητες και παραβίαζαν τη φυσική τάξη των πραγμάτων. Για τον λόγο αυτό είχαν καθιερώσει ορισμένες τελετουργικές πρακτικές που αποσκοπούσαν στον εξευμενισμό των κακών πνευμάτων. Ως δαίμονες, λοιπόν, των μεταλλείων θεωρήθηκαν δύο μέταλλα, το ένα εκ των οποίων ήταν το νικέλιο. Αυτό που στην πραγματικότητα τους είχε ξεγελάσει ήταν ένα ορυκτό το οποίο έμοιαζε πολύ με μετάλλευμα του χαλκού, αλλά αντίθετα με το τελευταίο, που έδινε γαλάζιο χρώμα όταν διαλυόταν σε οξύ, αυτό το μετάλλευμα έδινε πράσινο χρώμα. Το προσωνύμιο που του έδωσαν οι ανθρακωρύχοι ήταν Kupfernickel, που στα γερμανικά σημαίνει «χαλκός του διαβόλου» (χαλκός καταραμένος από το διάβολο ή ψευδοχαλκός).

Το 1751, ο Σουηδός μεταλλειολόγος Άξελ Κρόνστεντ κατόρθωσε να απομονώσει από αυτό το μετάλλευμα ένα μέταλλο το οποίο δεν είχε καμιά ομοιότητα με τον χαλκό. Ήταν σκληρό, αργυρόλευκο και έλκονταν από μαγνήτη – μια ιδιότητα που ήταν γνωστό ότι δεν είχε καμιά άλλη ουσία εκτός από τον σίδηρο. Ο Κρόνστεντ σύμπτυξε το όνομα που του ‘χαν δώσει οι παλιοί μεταλλωρύχοι και ονόμασε το στοιχείο που ανακάλυψε νικέλιο. Ωστόσο, για πολλά χρόνια, επιστήμονες από όλη την Ευρώπη αρνούνταν να δεχτούν το νικέλιο ως ένα νέο στοιχείο, υποστηρίζοντας ότι ήταν ένα μείγμα σιδήρου (εξ ου κι οι μαγνητικές ιδιότητες) και άλλων στοιχείων, όπως το κοβάλτιο ή ο χαλκός (που, εφόσον αναμιγνύονταν με τον σίδηρο, ευθύνονταν, όπως υπέθεταν, για το πράσινο χρώμα). Μόνον όταν εξελίχθηκαν οι μέθοδοι χημικής ανάλυσης αποδείχτηκε ότι ο Κρόνστεντ είχε δίκιο.

Ε! Λοιπόν…θα σας πω μια ιστορία…

Μια φορά κι έναν καιρό, όχι πολύ παλιά όμως, κάπου στη Θεσσαλονίκη ζούσε μια νεαρή κοπέλα. Όλοι οι φίλοι της την είχαν για ένα ήσυχο πλάσμα, όχι ιδιαίτερα κοινωνικό. “Κι όμως”, έλεγε εκείνη από μέσα της, “δεν είναι έτσι!” Αλλά από ότι φαίνεται ήταν…

Η ζωή συνεχιζόταν, λοιπόν, και η κοπέλα διαρκώς ένιωθε ότι κάτι έλειπε, αλλά τι? Σπούδαζε μια αρκετά ενδιαφέρουσα επιστήμη που κατέληξε να αγαπήσει, είχε ανθρώπους που την νοιάζονταν, διασκέδαζε σε καθημερινή κλίμακα κι όμως υπήρχε ένα κενό… Είχε γεμίσει, συνειδητοποίησε, τη ζωή της με πράγματα που δεν την εξέφραζαν απλά και μόνο για να ταιριάζει με την παρέα της, απλά και μόνο για να ‘ναι “καλή”! Όχι! Δεν ήταν δειλή! Δεν φοβόταν τη μοναξιά! Θαρρείς κι υπάρχει αληθινή μοναξιά! Αυτό που την ωθούσε να ε’ιναι έτσι ήταν κάτι άλλο, κάτι πιο βαθύ, κάτι που δυστυχώς αποβάλλεται πολύ δύσκολα ή και καθόλου όταν το ‘χεις… ήταν κάτι που πολλοί αποκαλούν “καλόβολος άνθρωπος”, εκείνη το ‘λεγε “θέλω να βοηθάω, θέλω να μην υπάρχουν διαμάχες, θέλω όλοι να παιρνούν καλά”. Το πρόβλημα, όμως ήταν ότι δεν περνούσε εκείνη καλά!

Έτσι, μια ωραία πρωία -μπορεί να ‘ταν και μεσημβρία ή εσπέρα- αποφάσισε να αλλάξει γραμμή πλεύσης. Άρχισε να βρίσκει πράγματα που την έκαναν να αισθάνεται γεμάτη, άρχισε να μιλά περισσότερο κι εν τέλει βγήκε από το καβούκι στο οποίο κρύβοταν. Το αποτέλεσμα? Οι παρωπίδες πέσαν από τα μάτια της, οι ωτασπίδες γλιστρίσαν από τα αυτιά της, τα πόδια της δυνάμωσαν και σηκώθηκε από το “καροτσάκι αναπηρίας”. Πολλοί ήταν εκείνοι που χάρηκαν με την αλλαγή αυτή, λίγοι εκείνοι που δυσανασχέτησαν και προσπάθησαν να την γυρίσουν πίσω. Αλλά όχι! Δεν υπήρχε πλέον γυρισμός! Κι όσοι επιθυμούσαν να την ξαναφιμώσουν βγήκαν τελικά ολοκληρωτικά από τη ζωή της. Τώρα πια η ζωή της φαίνεται γεμάτη, νιώθει χαρά και το χαμόγελο έχει επιστρέψει στα χείλη της. Και ένα πράγμα ξέρει πάνω από όλα… Δεν θα αφήσει ξανά κανέναν να εκμεταλευθεί την καλή της θέληση, γιατί δεν το αξίζει και πλέον το ξέρει! Από εδώ και πέρα θα χαρίζεται μόνο σε άτομα που, επίσης, αξίζουν και που μπορεί να αποκαλεί φίλους. Κι ευτυχώς είναι πολλοί!!!

Ποια είναι η κοπέλα? Η απάντηση είναι απλή νομίζω!

Λοιπόν, χαιρετώ όλους όσους διαβάσουν αυτό το blog!!!

Εγώ πάλι από τη μεριά μου υπόσχομαι να γράφω εδώ όσο πιο συχνά μπορώ…α! κι όχι ιστοριούλες σαν την πιο πάνω!! Η κρίση αυτογνωσίας άρχισε και τελείωσε εδώ!!!

Πάμε γι’ άλλα!!!